Xogador da Superdivisión Masculina

Sempre, en todas as disciplinas existe algo que sobresae. Unhas veces de xeito merecido e outras porque os medios de comunicación así o queren. No caso do deporte, en España é o fútbol e nos Estados Unidos o baloncesto.

Son os futbolistas, por exemplo, os que fan levantarse a un país enteiro cando gañan un mundial, ou Pau Gasol o que fai que quedemos ata as 3 da mañá para ver a NBA. Pero sempre quedan os grandes esquecidos. Persoas, ou equipos con grandes méritos pero que ninguén coñece. Logros que quedan no esquecemento, trofeos que só serven para adornar a vitrina dun despacho e para satisfacción persoal dos seus donos.
No caso particular de Santiago de Compostela toda a cidade está pendente do equipo de fútbol sala, o Lobelle, que xoga en División de Honra e do de baloncesto o Blu-Sens Obradoiro, que xoga os playoffs para ascender a ACB. Pero e o hockey? E a patinaxe? E o tenis de mesa?

No polideportivo de San Lázaro, onde o Compos saboreou noutrora as glorias da Primeira División, hai un baixo no que se escoita o repiquetear característico das pelotas de pin-pon. Sobre a porta un pequeno cartel pon «Arteal». Ó abrir a porta azul catro persoas, tres homes e unha muller adestran. Eles conforman o equipo masculino. Liu Junhui, Shuai Lin e Diogo Pinho, ademais de Francisco Martín que non se atopa adestrando. A moza é a serbia Marija Galonja que con Olaya Cea e Teresa Nine forman o equipo feminino. Eles xogan na máxima categoría, a Superdivisión Masculina, e elas na División de Honra Feminina. Evidentemente, o mérito non é cativo, e menos se temos en conta que adestran cinco horas ó día de luns a venres. Porén ó igual que pasa noutros deportes, son uns descoñecidos.

Un zurdo que quería ser futbolista

Diogo Pinho naceu en Portugal hai uns dezanove anos. Decidiu virse para o Arteal en agosto do pasado ano porque «aquí a liga é máis forte». Nun descanso do adestramento afirma que en Galicia non sente discriminación por parte dos medios, ou polo menos non tanta como en Portugal onde «ninguén coñece o tenis de mesa». Ó preguntarlle pola decisión de adicarse ó pin-pon ri, e afirma que de cativo quería ser futbolista pero «como era zurdo meu irmán levoume a un clube de tenis de mesa». Pinho di que o pin-pon lle deixa pouco tempo libre, pero neses intres pasea «para coñecer Santiago». Tras a entrevista volve á mesa, e de novo concéntranse os catro no adestramento.

Forofos do tenis de mesa

A empresa Arteal leva xa dez anos patrocinando ó equipo. Proporciónalles vivenda e un soldo. Segundo Pablo Lois González, o presidente do Arteal T.M, o pin-pon está inxustamente marxinado polos medios de comunicación aínda que «non só o tenis de mesa, senón a maioría dos deporte agás un ou dous» engade. Porén, ao falar da posibilidade dun patrocinio a un deporte máis visible, González é claro «posiblemente fose mais económico pero non habería unha implicación tan grande por parte do patrocinador», a razón disto está en que «o xerente da empresa Arteal, é un gran deportista, é un forofo do tenis de mesa». O clube recibe axudas da Xunta, do Concello de Santiago e da Fundación Deporte Galego, aínda que González mostra a súa preocupación pois «para a vindeira tempada as axudas mermarán considerablemente xerando certa incerteza sobre o noso futuro como clube de élite dentro do tenis de mesa».

O Arteal TM vén de  clasificarse para xogar a tempada 2011-2012 da ETTU CUP (competición europea).  Asemade, en marzo acadaron a medalla de bronce na pasada Copa do Rei. Porén eles tamén forman parte dos esquecidos, deses deportes dos que cómpre falar, desas persoas ás que hai que engrandecer e dignificar, porque tamén con eles debería vibrar todo Santiago.